EUSKARAZ BIZI NAHI DUT, abenduaren 1a, DONOSTIA

Atarratzeko gazteluko kantua (Benito Lertxundi)

Bereterretxeren khantoria-Mikel Laboa

eta datorren astean AZTERKETAK!!!!!

DBH 4.mailako AZTERKETAK

OSTEGUNA, azaroak 15

8:30-10:30 – Euskara

15:00-17:00 -Bio-Geo/Latina

OSTIRALA, azaroak 16

8:30-10:30 – Lengua

jolasordua

10:50-12:30 – Ingelesa

jolasordua

12:50-13:50- Etika

ASTELEHENA, azaroak 19

8:30-10:30 - Matematika

15:00-17:00 - Gizarte

ASTEARTEA, azaroak 20

8:30-10:30 - Tekno/Informatika

15:00-17:00 - Artea/Fisika-kimika

MIRESTEN DUT

Ez dut uste inor gai denik gauza bakar bat miresteko, miretsi edozer gauza mires baitaiteke. Pertsona soil bat, pertsonaia bat, ideia bat, egoera bat... Ezinezkoa da, beraz, dauden aukera guztiak egonda, gauza bat eta ez gehiago mirestea. Gainera, zerbait edo norbait miresteak beste zerbait edo norbait mirestea dakar gehienetan (beti, nire ustez). Adibidez, nik pertsona miresten badut, miresten ditut bere ideiak ere, eta ziur aski, ideia horiek sortatutako mugimenduak, taldeak, etab. Honenbestez, oso zaila egiten zait gaia aukeratzea idazlan honetarako, nik ere ez baitut gauza bakarra miresten, eta miresten ditudan horien artean ez naiz gai gehien zein miresten dudan edo garrantzitsuena zein den aukeratzeko.

Horregatik pentsatu dut benetan gustoko dudan zerbaitez mintzatzea. Nahiz eta izan litekeen, ez da pertsona edo pertsonaia bat, ezta pertsona talde bat ere; ez da ideia edo pentsamolde bat; eta ez da lanbide bat. Ez da horrelako ezer. Benetan estimatzen dudan zerbaitez galdetzen didatenean zera etortzen zait burura: pertsonala den zerbait, neurea; lasaitasuna ematen didana, hau da, ondo sentiarazten nauena, buruari besteetan ez bezala bueltak emanez. Beharbada, ez nau zoriontsu sentiarazten beti, baina hori da gehien gustatzen zaidana, dena ez baita beti polita eta zoriontsua izan behar ona izateko.

Horrela sentiarazten nauena miresten dut nik. Dena den, ez da zehatza edo bakarra, eta hori dela-eta, lehen esan dudan bezala, ez dut gauza bat bakarrik miresten. Eta nahiz eta atzerago ez nintzela pertsona edo ideia batez ari esan dudan, beste zentzu honetan izan daiteke horietako bat miresten dudana, horrela sentiarazten baldin banau. Izan daiteke pertsona bat era horretan egotera bultzatzen nauena, berarekin nagoenenan edo berarengan pentsatzen dudanean; nahiz dena delako egun horretan euria ari duela, edo haizea, edo udazken arratsalde arraro horietako bat dela; gertatu zaidan zerbait ere izan daiteke; edo momentua bera, besterik gabe.

Badakit nire miresteari buruzko kontzeptua ez dela, nolabait esateko, hedatuen dagoena edota norbaiti galdetuz gero, lehenengo erantzun bezala emango lukeena. Eta badakit, beharbada, ez zela hau lan honekin kontatzea espero zena. Zerbait konkretu edo zehatzagoaz hitz egin beharko nuke, agian, askok egingo luketen bezala: famaturen bati buruz, zein ondo abesten edo aktuatzen duen kontatuz, eta egunen batean nik ere horren ezaguna izan eta horrenbeste diru eduki nahiko nukeela esanez; edo mediku zein suhiltzaileei buruz, jendearen bizitza salbatzeko egiten duten lana dela-eta. Azken finean, ordea, horrelako famatuak (denak ez baitira kantari eta aktore aberats horiek bezalakoak) beste aberats batzuk baino ez dira, dirua akaparatzen dutenak beste batzuek bizitzeko ere ez dutenean, euren zilborrari begira eguna pasatzen dutenak; eta mediku eta suhiltzaileen lana miresgarria izango da, bai, baina arinago edo beranduago denok hilko gara, ezer ez da betiko, ezta euren lana ere.

MIRESTEN DUT

MIRESTEN DUT

       

Jende askok miresten ditu telebistako ospetsuak. Hain dira guapoak, modernoak. Askok perfektuak dirudite. Horiek guztiak oso urruneko pertsonak dira eta kontrakoa uste badugu ere, ez ditugu batere ezagutzen, elkarrizketetan eta telebistan antzezten ari baitira.

           

Nire ustez, inguruko jendea miretsi beharko genuke. Egia esan, mirespena merezi duten ezagun asko ditugu. Auzokidea, laguna edota izeba pertsona harrigarriak izan daitezke.

Nik gehien miresten dudan pertsona nire aitona zena da. Oso bizitza gogorra izan zuen. Esate baterako, Gerra Zibilaren ondorio latzak jasan behar izan zituen, baina ekinaren ekinez aurrera atera zen.

Bere gurasoak artzain nahiko txiroak ziren eta bost anai-arrebetako zaharrena izanik hamaika urterekin ikasketak utzi eta lantegi batean lanean  aritu zen. Patu gogorra benetan. Baina nahiz eta ikasketa gutxi izan, bizitzak asko irakatsi zion.

Gaztea zenean, nire amona zenarekin ezkondu eta Lasarteko baserri bat eta behi batzuk erosi zituen esnea saltzeko. Ondoren, bederatzi seme-alaba izan zituen eta lan eta sakrifizioarekin denei berak izan ez zituen ikasketak eta unibertsitatea ere ordaindu zizkien. Nire ustez,  benetan harrigarria da nola moldatu zen behietatik hainbeste diru lortzeko.

Seme-alaba horietako batetik ni jaio  nintzen eta oso ondo portatu zen nirekin. Bizitza gogor horren ostean, beti  irribarretsu eta umore oneko zegoen. Mirestekoa benetan! Aitonari nire lehengusu-lehengusinek jotzen zuten musika dantzatzea gustatzen zitzaion eta beti laguntzeko prest zegoen. Gizon harrigarria benetan!

URRIAK 11

URRIAK 11

Aurtengo urriaren 11n Ikasle Abertzaleak taldearen deialdiari jarraituz, greba egin behar zela erabaki zuten gure eta beste eskola askotako ikasleek. Nik buruan neukan duela aste gutxi, irailaren 27an, greba orokor handia egin zela. Eta zer eragin izan zuen honek? Bada, nik uste greba egin zutenek egun horretako soldata galdu zutela eta gobernuak diru hori daukala ez dakit zer egiteko.

Greben inguruan asko eta asko hitz egiten da: zer eragin daukan, gure haserrea adierazteko modu bakarra dela, ausarta izan behar dela greba egiteko… Baina zoritxarrez nire ustea da agintariek guri barre egiten digutela. Greba egin eta ondorengo egunean betiko eztabaidak sortzen dira: greba deialdia antolatzen dutenek ehuneko laurogeiko parte hartzea izan dela esaten badute, gobernuak berriz ehuneko hamabosteko parte hartzea izan dela esango du. Hau guri barre egitea da! Ez dira ados jartzen esateko zenbatek parte hartu duten holako ekintza batean.

Eta horrexegatik erabaki nuen eskolara joango nintzela. Bueno, egia esan, nire etxekoekin batera erabaki nuen. Ea ba al nekien zer eskubide aldarrikatzen genuen ikasleok galdetu zidaten eta eman nizkien erantzunak oso makalak izan ziren.

Azkenik, uste dut krisi egoera honetan ezin dugula "ordaindutako ikastola egun bat" galdu. Egoera gogor hauen aurrean egiteko daukagun gauza bakarra da ikasten jarraitu eta lan egiten jarraitu, egunen batean egoera hau aldatzeko gai izateko. 

urriak 11

URRIAK 11

Nire aburuz erabat zilegia da ikasleok greba egitea aplikatutako eta aplikatuko diren erreformen aurka. Azken finean, ikasleok bete-betean jotzen gaituen zerbait da.

Lehenik eta behin, gure nahiak adierazteko askatasun eta eskubidea dugu eta hori ezin digu inork ukatu. Gure nahiak adierazteko eskubide osoa dugu mundu libre batean bizi garen heinean behintzat...

Horrez gain, gure etorkizuna hondatzen ari dira erreforma berriekin. Esaterako, “Erasmus” bekak ez dira gehiago emango eta gainontzeko bekak %60a baino gehiago jaitsiko dituzte. Honek asko kaltetzen gaitu; izan ere, ikasleok dirua behar dugu gure ikasketak ordaintzeko eta estatuaren laguntzarik gabe oso zaila egiten da dirua lortzea, are eta gehiago lanbideen egoerari erreparatzen badiogu. Gero eta zailagoa da lanpostuak aurkitzea eta ikasle gehienak ikasketak kanpoan egitera bultzatu ditu horrek.

Esan beharra dago diru asko aurreztuko dela murrizketekin, baina zeren ordainetan?

·Ikasle gehiago egongo da ikasgela bakoitzean eta horren ondorioz hezkuntza maila baxuagoa izango da.

·Ikastetxe publikoetako irakasleei asko jaitsiko diete soldata, baita hainbat ikastetxe pribatutakoei ere.

·Irakasle ugari kaleratu dituzte aurrezteko.

·Ikasleei ematen zaien diru laguntza oso eskasa da.

Honengatik guztiagatik bat egiten dut urriaren 11n egiten diren mobilizazioekin. Gure eskubideak defendatu behar ditugu. Hezkuntza duina nahi dugulako. Eta murrizketekin estatuak besterik ez du etekina lortzen; izan ere, irakasleak kaltetzen ditu, ikasleok kaltetzen gaitu eta baita ikastoletako langile guztiak ere.

Ez diezaiegun gure etorkizuna zapuzten utz. Atera zaitez kalera eta borrokatu zure eskubideen alde. Oihuka ezazu! Entzun gaitzatela behingoz!

TXINTXETAK

MIRESTEN DITUT...TXINTXETAK!

Guztiok miresten dugu norbait. Futbolariak, aktoreak, idazleak, politikariak, marrazkigileak, superheroiak, jainkoak, bakea bultzatzen duten pertsonak, abeslariak, dantzariak, pasteltxoak...Txikitatik norbait mirestera bultzatuak sentitu gara. Aita-amak hasieran, marrazki bizidunetako pertsonaiak gero, telebistako jendea ondoren, abeslariak nerabezaroan... Zergatik norbait miresteko beharra? Zergatik ez ZERBAIT? Galdera psikologiko sakona...

Ba, nik zerbait miresteko gogoa dut. Doala haizea hartzera jende ospetsua. Nik txintxetak miresten ditut. Bai, txintxetak, gelako kortxoan iltzatuta ditugun metalezko perretxikoak. Zergatik txintxetak eta ez kortxoa bera? Ba, hara, kortxoa ez delako paperak iltzatzeko metalezko objektu txikia. Horregatik.

Gustoko ditut txintxetak. Patata tortilla edo kolore berdea gustuko ditudan bezala. Baina ez dut patata tortilla edo berdea miresten. Txintxetak miresten ditut eta arrazoi berezirik ez badut ere, adierazten dutenagatik miresten ditudala uste dut. Txintxetek ez dute aktibitate fisiko handirik. Ez dute jaten, ez dute jolasten... Beraz, ez dira oso entretenigarriak. Horregatik, jendeak ez die kasu handirik egiten. Agian, ume txikiek bai, gustuko dutelako txintxeta zapatako zolan sartu eta ibiltzerakoan zarata ateratzea. Beno, kontua da inor ez dela haietan fijatzen, eta niri oso interesgarriak iruditzen zaizkit.

Miresten dut txintxetek beren lanean erakusten duten jarrera. Paretan iltzaturik, gau eta egun  kexatu gabe, egin beharrekoa behar bezala egiten, mugitu gabe, tinko paretan. Eta ez dira mugituko, ez jauna, indarrez ez bada. Eta bereari eutsiko diote ahalik eta denbora luzeen. Gomendatu zaien lana egingo dute, eta ez dira distraituko ezerekin, telebista aurrean jartzen badituzu ere, bertan jarraituko dute. Leial, serio. Edo agian, txintxetek duten garrantzia miresten dut. Etxerako lanen zerrenda eusten egon daitezke, edo maitasun gutun bat, supermerkatuko zerrenda edo barkamen mezu bat. Eta ohar horiek norbaitek irakurriko dituen edo ez haien esku dago. Txintxeta erori egiten bada, zer? Etxerako lan falta, inoiz adierazi gabeko maitasun sentimendua, erosi gabeko galletak eta haserretutako pertsonak. Horregatik dira garrantzitsuak txintxetak, horregatik miresten ditut. Eta agian, denok izan beharko ginateke txintxetagoak.

ARABA ARRISKUAN!!!

ARABA ARRISKUAN

Altxor bat daukagu. Sekulako altxorra dela diote, berehala atera beharrekoa. Ez dute itxaron nahi, presaka dabiltza. Altxorra milaka urtez egon da hor, ez zaio ezer gertatuko pixka bat gehiago itxaroten badugu. Mundua 2012an bukatuko dela sinesten dutela pentsatzen hasia naiz.

Gure lurra bahea balitz bezala utzi nahi dute. Altxorra ateratzeko beharrezkoa dela esaten dute. Eta nik diot: Zer gertatuko zaio gure lurrari? Zer gertatuko zaio gure urari? Ezin dugu gu hain ondo zaindu gaituen lurra gure mutur aurrean hiltzen ikusi.

Itsasoa baino haratagotik etorriko dira, beraien metalezko gaztelu eta dorreekin. Hementxe bertan eraikiko dituzte beraien eraikinak eta gure eskualdeko herrixketatik igarotzen diren errekak erabiliko dituzte altxorra ateratzeko. Lurra bere erraietatik eztandaraziko dute eta berak odola isuri eta negar egingo du.

Gazteleraz badago atsotitz bat: "Ojos que no ven, corazón que no siente". Egia da guk eztandak ez ditugula ikusiko, baina gure bihotzak sentitu egingo du, horren ondorioak ikusiko baititugu.

Edango dugun ura ez da berdina izango, gure lautada maitea ez da berdea izango, dena zikintzeko prest baitatoz; ezingo digute “patatero” deitu, landatzeko lurrik ere ez dugu izango eta.

Ezin al dugu altxorra beste sistema batekin atera?

  

Helburuak ez ditu horretarako behar diren baliabideak justifikaten, eta Frackingaren kasua ez da salbuespen.