2012/02/13

ATALANTA ETA HIPOMEDES



Temistok semeak bakarrik nahi zituen, horregatik Atalanta izeneko alaba hartu eta Partenio mendixkan utzi egin zuen. Hartz eme batek aukitu, zaindu eta elikatu zuen. Hartz honek ehizean ibiltzeko eta eztia hartzeko modua erakutsi zion.

Atalanta gazte zenean, Diana (ehizaren jainkosa) bezalakoa izan nahi zuen. Emakume azkarra eta ederra bihurtu zen eta Dianak aukeratu zuen bezala ez ezkontzea eta birginitatea ez galtzea aukeratu zuen. Bakarrik bizi zen basoak zeharkatzen eta eguzkiak argiztatzen zituen zelaietatik paseatzen. Basoetan gertaera arriskutsuak bizi zituen; bi zentaurok bortxatu egin nahi izan zuten, baina, Atalantak bere gezi hilgarriekin hil egin zituen.


Ezkongai asko zituen Atalantak eta hauetaz libratzeko lasterketa bat asmatu zuen. Galtzen zuenak hil egingo zuen eta bakarrik berari irabazten zion horrekin ezkonduko zen. Lasterketaren hasieran Atlantak mutilei abantaila uzten zien, baina beti bera garaile ateratzen zen.

Egun batean, Hipomenes deituriko atzerritar bat Atalanta bizi zen lekutik pasa zen. Hipomenes Neptunoren biloba zen. Mutiko harro eta ausarta zen eta bere itxuragatik Atalanta impresionatu zuen. Ondorioz, Atlanta berataz maitemindu egin zen. Hipomenesek Atalantarekin lasterketa egitea nahi zuen baina Atalantak parte ez hartzeko eskatu zion bere bizitzaz beldur zelako. Baina Hipómenesek ez zion jaramonik egin.

Hala ere, Hipomenes Venusengana joan zen laguntza eskatzera eta honek Hipomenes hain maiteminduta ikusi zuen, non Atalanta zigortzearen erabakia hartu zuen. Venusek urrezko hiru sagar moztu zituen eta Hipómenesi esan zion bidetik jaurti egin behar zituela Atalanta nahasteko. Era bakarra zen Atalanta irabazteko, haizea baino azkarragoa baitzen.

Lehenengo bi sagarrek Atalanta atzeratzea lortu zuten. Baina Atalantak Hipómenesen parean jartzea lortu zuen. Hirugarren sagarra ahal zuen urrutira bota zuen. Atalanta sagar hori hartzea joan zen eta horrela Hipómenesek lasterketa irabazi zuen eta Atalantarekin ezkondu zen.

Behin lasterketa irabazita Hipómenesi ahaztu zitzaion Venusi eskerrak ematea. Orduan, Venusek zigor bat jarri zion bikoteari. Bikotea Cibelesen santutegi batean zegoen etzanda eta ilargiaren argira begira. Momentu horretan animalia bihurtzea erabaki zuen Venusek.

Gau horretan beraien gorputzak aldatzen joan ziren eta bi lehoi boteretsu bihurtu ziren. Goizean esnatu zirenean orro egiten hasi ziren . Hortik aurrera Atalanta eta Hipómenes basoaren sakontasunean bizi izan ziren, lehoi bihurtuta Cibelesen menpe.


2012/02/02

EUSKARA

 BAI  EUSKARARI:

Euskara, Euskal Herriko hizkuntza, Europako hizkuntza zaharrenetako bat da. Horretaz gain, mundu mailan oso hizkuntza arraroa ere bada, hizkuntzalariek ez baitakite non duen jatorria eta ondorioz, euskarak gaur egun izugarrizko misterioa izaten jarraitzen du.

Horretaz guztiaz gain, euskara zerbait gehiago ere bada. Pertsona askok hala pentsatu ez arren, euskara euskaldunon hizkuntza da. Geure herriaren kulturaren “sinboloa” da. Beste modu batera esanda, geure kultura anitza mantentzen duen oinarria da. Hau eraikin batekin konpara dezakegu: geure kultura eraikina bera izango litzateke eta geure hizkuntza oinarria. Oinarri hori edozein gauzaren ondorioz pitzatu egiten bada, eraikuntza guztia arriskuan jartzen da. Kultura oparo horren barnean aipagarria da bertsolaritza. Bertsolaritza, Euskal Herriko diamanteen artean dagoen perla, hasiera batean artzain giroan sortu zen, baina denborarekin, neurriz eta errimaz kantatzean datzan kirol hau ospe handiko ekintza bilakatu da. Mota honetako kirolak oso urriak dira mundu osoan. Ondorioz, bertsolaritzak kulturalki garrantzi ikaragarria du. Bertsolari ezagunenen artean aipagarriak dira: Pernando Amezketarra, Lazkao Txiki eta Txirrita. Gainera, euskara gu guztion nortasunaren atal bat ere bada; azken batean, nor ez da inoiz harro sentitu munduan bakarra den altxor baten jabe dela jakitean?

Ez al dakizu euskara dela
euskaldun egiten gaituena?”

Gauzak horrela, badira, ordea, beren giza grinei jarraitzean ezberdina den zerbait (kasu honetan euskara) balioesten eta ospea kentzen saiatu diren zenbait pertsona. Pertsona hauek beren pentsaera oker horretan euskara herri barbaro baten hizkuntzatzat eta hizkuntza primitibotzat hartu dute. Badaude era berean, pentsaera erratu hau munduko azken muturreraino eraman duten zenbait pertsona. Gizaki hauek euskararekiko sentimendu zital hori zabaltzen ahalegintzeaz gain, euskara bera desagerrarazten saiatu dira. Honen adibide hurbila dugu Francisco Franco diktadore gaiztoa.

Euskarak bere historia luzean, gauza askoren antzera, gorabeherak izan ditu. Gorabeherarik zailenek hiztun kopuruarekin harremana izan dute. Euskarak azkenean olatua hartzea lortu duenean, aurrez aipatutako “pertsonek” uretara bota dute hau itotzeko asmoz. Beste modu batera esanda, euskarak hiztun kopuru aipagarria lortu duen bakoitzean, zenbait pertsonaren ezjakintasunak euskararen biziraupena arriskuan jarri du. Edozein modutara ere, euskara fenix hegaztiaren antzera bere errautsetatik birjaiotzeko gai izan da.

Ekintzak modu honetara eman diren arren, euskarak izan duen birjaiotze horretan literaturak izugarrizko garrantzia izan du, literaturan baitago askotan hizkuntza baten biziraupenerako giltza. Gabriel Aresti, Mikel Laboa, Bernardo Atxaga edota Joxean Artze bezalako artistarik gabe euskara ez zen gaur egun dagoen egoera horretan egongo, hau da, askoz hiztun gutxiago izateaz gain, posible da oraindik baserrietarako hizkuntzatzat kontsideratzea, momentuz  ez bailuke egina izango baserri hizkuntzatik literatura hizkuntzara dagoen “metamorfosia”. Bestalde, aurrez planteaturiko egoera hori nahiko positiboa da. Azken batean jendearen, instituzioen eta artisten elkarlan hori gabe, litekeena da euskara den itsasargiaren argia duela denbora asko itzalita egotea, horrek gugan izango lituzkeen ondorioekin batera.

Hizkuntza gabe esaidazue
nola irtengo naizen plazara,
geure arima hiltzen uzteko
Bezain odolgalduak ez gara.


Azkenik, aipatu beharra dago aurrez azaldutako birjaiotzea ez dela oraindik bukatu, gu guztiok baikara indarberritze honen partaide eta geure eskuetan dago geure arbasoek eginiko esfortzua zerri azkara ez botatzeko aukera.

Izan zirelako gara
eta garelako izango dira”

2012/01/30

ESKERRAK EMANIK....





Ikasle eta irakasle horiek:

Eskerrak eman nahi dizkizuegu egun hauetan gure artean mintzagai izan ditugun bi proiektuetan parte hartzeagatik eta zuen beraiekiko elkartasuna erakusteagatik. Batetik, Lodosa-Sartaguda ikastolako egoera larria kontuan izanda, dirulaguntza bilketan parte hartu du gure ikastolak. Bestetik, Sahararekin Elkartasun Karabanan ere gure laguntza emateko aukera izan dugu, bertakoei ahalik eta jaki eta beharrezko diren hainbat produktu bidaliz. 

Horrengatik guztiarengatik, berriro ere, gure eskerrik beroenak.

Hau da ene ondasun guzia, J.SARRIONAINDIA

2012/01/17

El parchis



Estoy con mi abuela, entonces saco
ese juego que tanto amo.
Jugar al parchís es como volver a nacer.

Fichas de arco iris recorren el tablero.
Muertes, nacimientos, avances y retrocesos.
Dados que bailan y retumban sin parar.
Barriles agrios me toman el pelo.

Mi abuela se ríe, le lanzo el tablero.
El juego termina, me siento humillado.
He perdido, pero nunca dejaré
el parchís de lado.

HONA HEMEN GURE IKASTOLAKO GABRIEL ARESTI eta bere "Nire aitaren etxea" partikularra

2012/01/16

EL AJEDREZ

La clara batalla es oscura
los guerreros blancos, los guerros negros
combates dolorosos como corazones rotos
agrias batallas
silencios intrigantes
movimientos transparentes, astucia infinita
las torres pelean sin cesar
los peones muerden al enemigo
el rey blanco es derrotado por el lado oscuro.